Amerikarren bisita jaso zuten udaran Zapiain sagardotegian. Sagardoaren Lurraldeak antolatuta, eta Asturiasko Begoña Medino eta Eduardo Vazquez sagardogileekin harremanetan jarrita, Estatu Batuetako sagardogintzaren munduko hainbat lagun ibili ziren Euskal Herriko eta Asturiasko sagardotegiak ezagutzen.
Orain, Zapiaindarrak gonbidatu dituzte Chicagora. Cider Conference ekitaldian izan dira Vazquez eta Zapiaindarrak, Asturiasko eta Euskal Herriko sagardoen ezaugarrien berri ematen.
«Guk hemen estilo berdineko sagardoak egiten ditugu; han estilo desberdin asko dauzkate».
Horrez gain, Estatu Batuetako sagardogintzaren mundua ezagutzeko aukera izan dute; zenbat sagardo estilo desberdin egiten dituzten, nolakoa den ekoizpen prozesua, nola merkaturatzen duten produktua... «Mentalitate irekiarekin joateko esan zigun asturiarrak. Halaxe joan ginen, eta eskerrak! Bestela, erotuko ginen! Ikaragarria da nola partekatzen duten informazioa beraien artean!», diote Zapiaindarrek.
Ezagutzen al zuten gure sagardoa, Chicagon?
Eman genuen konferentzia entzuten izango ziren 600 pertsona inguru, eta aldatu egin diegu ikuspegia! Estilo desberdin askotako sagardoak dituzte han, eta bakoitza oso ondo definitzen dute. Uste zuten Euskal Herriko sagardoaren ezaugarriak zirela usain txarra, ikuilu usaina, eta ozpindua egotea. Produktore guztiak hantxe zeuden bilduta, eta guk azaldu genien ez dela horrela. Ez zuten espero hemen horrelako maila altuko produktua egiten genuenik.
Gure sagardoa ezagutzera eman duzue Chicagon. Zein da aldea Estatu Batuetako sagardoarekin konparatuta?
Azaldu genuen nolakoa den gure sagardoa, nola egiten dugun, nola ekoiztu, zein diren berezitasunak... Kuriosoa izan da; haiek ez dute ulertzen zergatik ozpintzen zaigun guri sagardoa, eta guk ez dugu ulertzen zergatik ez zaien ozpintzen beraiei. Sagarra da klabea. Sagastitik eskuz hartzen dute sagarra, ez du lurra ukitzen. Ez da usteltzen, eta, beraz, estabilidade mikrobiotiko haundiagoa du. Prentsatu ere azkar egiten dute. Guk 6 ordutan egiten duguna, haiek ordubetean. Horrela, infekzioso gutxiago hartzen du. Eta gero, filtratu egiten dute; ez dute, guk bezala ligarekin uzten.
Bestalde, jateko sagarrarekin egiten dute sagardoa, Golden eta horrelakoekin. Sagar gezaren gabezia dute.
«Tradizioak pisu haundia du ekoizle eta kontsumitzaileetan; ez gaude prest horrelako aldaketetarako».
Sagardo asko egiten al da han?
Orain bost urte zeinek esango zigun guri Chicagora joango ginenik sagardoari buruz hitz egitera! Orduan ez zuten ia egiten! Eta pentsa, orduan 5.000 litro egiten zituenak 800.000 egiten ditu orain! Michigan, Ilinois, Mendebaldeko Kosta, Whasington... Iparraldean egiten da batik bat. Orain hasi dira errekuperatzen, eta produktu berdinaren inguruan enfoke oso diferentea dute ekoizpenean, saltzeko moduan, kontsumitzekoan... Ekitaldian 47 bat postu zeuden, eta bakoitzean 4-5 produktu; 225 bat sagardo zeuzkaten!
Hainbeste kontsumitzen al da ba?
Hemengo kontsumitzaileekin konparatuta, bakoitzak gutxiago kontsumituko du agian, baina hainbeste kontsumitzaile dago! Merkatua oso zabala da! Eta denen gustora egokitutako produktuak egiten dituzte. Denetarako dago kontsumitzailea, baina produktua ona bada. Ez dira tontoak! Oso exigenteak dira.
Sagardoa bezeroen gustora egokitzen dutela esan nahi duzue?
Jan sagarrarekin egiten dutenez, sagardo asko oso meheak dira han, gardenak. Horregatik, bestelako gauzak gehitzen dizkiote: basarana, baratxuri tokea, gazta urdina, kanela, gerezia... Beti ari dira produktu diferentearen bila. Guk hemen estilo berdineko sagardoak egiten ditugu: edan erraza, ahalik eta orekatu eta berdinena... Han estilo desberdin asko dauzkate. Bezeroei begira egiten dute produktua. Saltzeko formatua ere diferentea da: botilan, botila txikiagoan, latan, kañerotik...
«Han denetarako dago kontsumitzailea, baina produktua ona bada. Ez dira tontoak! Oso exigenteak dira».
Modelo hori Euskal Herrira ekartzeko moduan gara?
Gure merkatua ez dago prest. Tradizioak pisu haundia du ekoizle eta kontsumitzaileetan; ez gaude prest horrelako aldaketetarako. Zuk eman hemengo bati masusta tokea duen sagardoa, eta ea zer esaten dizun! Ez dela sagardoa! Eta sagardogileen artean ere ikaragarria da nola partekatzen duten informazioa. Haientzat ondokoa ez da konpetentzia. Elkarri esaten diote bakoitza zein proba eta nola egiten ari den, informazioa partekatzen dute. Hori hemen ezinezkoa da! Ez dituzu elkartzen Gipuzkoako 70 ekoizle, ezta! Han, ondokoak gehiago saltzeak esan nahi du norberak ere gehiago salduko duela. Hala ere, esan beharra dago han gobernuak asko laguntzen diela: 100% produktu naturala egiten dute, bertan ekoitzia eta bertan kontsumitua, eta ikaragarrizko laguntzak ematen dizkiete. Nahi dutena da sektorearen maila igotzea. Horregatik partekatzen dute informazioa eta horregatik dijoazte gora. Denak ari dira produktuaren maila igotzen eta hori da ona han eta hemen. Ikusi egin beharko da hemendik urte batzuetara horrela segitzen duten, topea jotzean. Baina orain horretan ari dira.
Etorkizunerako harremanik egin duzue Chicagon?
Apirilean konkurtsora joango gara. Han sagardo bakoitzaren estiloa definitzen dute sagardogileek, eta mintegi bat egiten da juradoekin. Han izango gara, jurado bezala!