Etxebizitzaren gaiarekin hain kritikoa den egoera honetan zergatik gauden galdetzen dugunean, erantzun dezakegu erakundeek etxebizitzaren merkantilizazioa sustatu dutela. Euskal Etxebizitzaren Legea 2015ean onartu zenetik, Euskal Autonomia Erkidegoan oso garapen txikia izan du. Testuinguru horretan, Gobernuak estrategia bikoitza aurkeztu du; batetik, zeharkako politiketan ahaleginak areagotu ditu -dirulaguntzak eta laguntzak –. Eta bestetik, merkatuaren dinamika elikatzen duen lege erreforma sustatzen du. Neoliberalismo gordina eta ankerra.
Prestazioak handitzean oinarritutako lehen lerroak berehalako arintzea eskain dezake, baina ez du arazoaren sustraia konpontzen. Bigarren ildoak, berriz, sustatzaile pribatuen interes ekonomikoak babesten dituen irtenbide merkantilistan sakontzen du. Zaila da pentsatzea ekimen pribatuaren mendeko estrategia batek eskubide hori unibertsalizatzera bideratuko gaituela.
Horren erakusgarri dira etxebizitza libreak eraikitzeko ehunekoen egoera, babes ofizialeko etxebizitzen eta etxebizitza tasatuen prezio altuak, etxea Bizigune programan jartzen duten jabeek kobratuko dutenaren igoera, Biziguneren alokairua lortzeko gehieneko diru -sarreren igoera -46.000 euroraino-, alokairu sozialerako eskatzen den erroldatze denbora -3 urte -...
Uste dut ezin dela gauza bera egiten jarraitu, emaitza berak lortuko ditugulako. Ezin dugu ontzat eman egungo esparrua eta jendea abandotatu. Etxe hutsak mobilizatzearen alde egitea jarraitu beharreko ildo bada ere, nire ustez erabakigarria da denontzako etxebizitza publikoen parkea modu esponentzialean handitzea. Imaginatzen al duzu etengabe etxebizitza publiko batean bizitzea, zure diru -sarreren %20 ordainduz eta diru hori etxebizitza -parke publikoa handitzeko erabiltzea?