Pertsonei zuzenean dagokigunaren barruan, tratu txarren modu eta eremu asko daude, eta etxeko eremuan eta emakumeei dagokienez gertatzen dena da ezagunena, estaldura instituzional handiagoa duelako, komunikabideetan gehiago ikusten delako eta gizarte- kolektiboek eta talde feministek errekonozimendua, salaketa eta aldarrikapena egiten dutelako.
Ekainaren 19an, genero-indarkeriaren biktima diren emakumeen eta haien familien aldeko neurri bat onartu zuen, alokairuaren % 100erainoko laguntzekin, eta beste batzuk, bost urtez. Neurri horren helburu nagusia zen emakumeei eta haien seme-alabei etxeko indarkeria-egoeretatik irtetea erraztea, eta, horrela, «biktimarik erasotzailearekin gera ez dadin saihestea, bizitoki-alternatibarik ez dutelako».
Ana Redondo Berdintasun ministroaren hitz horiek berdin-berdinak dira emakumeen kontrako indarkeriaren eta tratu txarren beste eremu batean, egunez eta gauez, nahiz eta ez den hain ikusarazia, ez salatua, ez aldarrikatua... eta ez duen gutxieneko estaldura instituzionalik.
Prostituzioaren negozioa goraka doa Espainian, eta munduko oparoena da. Prostituzioaren eztabaida abolizionista-erregulazionista hutsaren erdian, patriarkatuaren adierazpenik lotsagarrienaren biktima diren milaka emakume daude, hala nola beren gorputzekin merkatari-proxenetaren irabazi esklusiboetarako salerosketan aritzea, bezeroari aukera emanez hori nahierara erabiltzeko eta "gauzaren" aurkako abusua egiteko, bere borondatea menderatzera eta bere duintasuna eta askatasuna besterentzera behartuz, ordainketa baten truke, erabilera anitzeko, tratu txarreko eta deuseztasun goiztiarreko gorputz bati eusteko bakarrik....... eta gero?